Μια λωρίδα θάλασσας τη χωρίζει από την τεράστια Ασία. Το κυρίαρχο νησί του ανατολικού Αιγαίου, η Λέσβος, με τις όμορφες ακτές και την πεντακάθαρη θάλασσα, τα δάση από ελαιόδεντρα μέχρι την άκρη του κύματος, τις ρεματιές με τα πλατάνια, τις βουκολικες εικόνες και τα γραφικά λιμανάκια με το ουζάκι και το φρέσκο ψάρι.

Κατάφορτη από ιστορία. Από το 1000 π.Χ. με τους Αιολείς (ορμητικούς) μέχρι το 2000 μ.Χ. με τον Ολυμπιονίκη Κεντέρη. Χωριά με παραδοσιακά κτίσματα, ιστορικές πόλεις με μνημεία, μουσεία και δείγματα πολιτισμού διάσπαρτα σε όλο το νησί.

Πολιτισμός, η λέξη κλειδί για την ιστορία της Λέσβου. Και ο πολιτισμός αυτός μίλησε με σοφία, τραγούδησε, έγραψε, ζωγράφισε, έχτισε και ερωτεύτηκε την ομορφιά. "Η αγάπη μου θα φτερουγίζει απαλά γύρω σου σαν μικρή πεταλουδίτσα", γράφει η ερωτευμένη Σαπφώ. "Είσαι παιδί της πέτρας και της αφρισμένης θάλασσας, θαλασσινό κοχύλι, που τα παιδιά σ' ακούνε μαγεμένα" παρατηρεί ο Αλκαίος γύρω στο 600π.Χ.. "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, το λιγάκι που αγγίζοντας αφήνει ο γλάρος και φωτίζει τα βότσαλα σαν αθωότης", προσθέτει ο Ελύτης και λίγο αργότερα θα παρατηρήσει για τον Θεόφιλο ότι με την "πρώτη αίσθηση", καθήλωσε το φως το διυλισμένο από τα φυλλώματα των ελαιώνων, αυτό το πεμπτουσιακό στοιχείο που υπήρξε ανέκαθεν αμετάδοτο. Αρωγοί και οι Λέσβιοι τεχνίτες προσέφεραν αρχοντικά και μνημειώδη δημόσια κτίρια, καλντερίμια και παραδοσιακά κτίσματα, μοναστήρια, κάστρα και το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας Γοργόνας μοναχικό στην κορυφή ενός βρεγμένου βράχου.