Η ιστορία που διασώθηκε από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς, παρουσιάζει ένα πολύ όμορφο νεαρό, τον Φάωνα, κυβερνήτη σε ένα μικρό ιστιοφόρο, που κάνει την διαδρομή ανάμεσα στην Λέσβο και την Μικρά Ασία, να έχει κατακτήσει τις καρδιές όλων των γυναικών της Μυτιλήνης. Ήταν τόσο γοητευτικός που στις επόμενες γενιές φτιάχτηκε ο μύθος ότι μια μέρα πέρασε απέναντι μια γρια χωρίς να της ζητήσει λεφτά κι εκείνη φεύγοντας του φανερώθηκε ότι ήταν η θεά Αφροδίτη και του χάρισε ένα δοχείο με μύρο που του εξασφάλισε την αγάπη όλων των γυναικών.

Η Σαπφώ ήταν τότε περίπου πενήντα πέντε ετών. Η διασημότερη γυναίκα της Ελλάδας, διατηρούσε τη γοητεία της. Τα χρόνια κρυβόντουσαν λιγάκι με την περιποίηση που εξασφάλιζε η αριστοκρατική θέση της και το κορμί της διατηρούσε την ζωντάνια του και την χάρη του, δεδομένου ότι ήταν πάντα μια χορεύτρια και ένα πρότυπο λεπτότητας. Δεν την δυσαρεστούσε πια να συναναστρέφεται με τους θαλασσινούς και τους ψαράδες της κατώτερης τάξης. Υπάρχει και μια ιστορία με ένα νεαρό ψαρά τον Πελάγωνα, που έτυχε να πεθάνει πρόωρα και η Σαπφώ του έγραψε έναν επιτύμβιο που χαράχτηκε στον τάφο του. Η Σαπφώ ερωτεύτηκε τον Φάωνα παράφορα. Λέγεται ότι έγραψε πολλά ποιήματά της γι αυτόν, που όμως δεν διασώθηκαν. Αποσπάσματα έργου ώριμης εποχής της, όπως : "...σήκωσε το κεφάλι σου, φίλε, κοίταξέ με ίσια στο πρόσωπο και αποκάλυψε αυτή την χάρη που κατοικεί στα μάτια σου...", "...μη με περιφρονείς..." , "...να σε σφίξω στην αγκαλιά μου, πολυαγαπημένε μου...", πιθανόν να ήταν γι αυτόν. Η ερωτική τους σχέση είχε τόσο πάθος και ήταν τόσο έντονη που σκανδάλισε την αριστοκρατική κοινωνία της Λέσβου.

Όμως η ιστορία αυτή δεν θα κρατήσει πολύ. Είτε ο Φάων βαρέθηκε, είτε εξαγοράστηκε και απειλήθηκε για την ζωή του από τον Χάραξο, τον αδερφό της Σαπφούς, είτε πιέστηκε από τρίτους, πάντως ξαφνικά και κρυφά, χωρίς να αποχαιρετίσει την Σαπφώ, έφυγε με ένα εμπορικό πλοίο για την Σικελία.

Η Σαπφώ κατάρρευσε. Δεν μπόρεσε να αντέξει αυτόν τον χωρισμό. Δεν την κρατούσε τίποτα στην Λέσβο κι αποφάσισε να τον αναζητήσει στην Σικελία. Όταν το πλοίο έφτασε στην Λευκάδα για προμήθειες και συναλλαγές, είχαν μείνει μόνο επτά με οχτώ ημέρες ταξίδι μέχρι την Σικελία, και τότε πρέπει να διερωτήθηκε η Σαπφώ τι ελπίδες είχε να αναβιώσει ο έρωτάς τους, πως θα την αντιμετώπιζε ο νεαρός Φάων, πόσο θα μπορούσε να κρατήσει η ευτυχία της με τόση μεγάλη διαφορά ηλικίας και τέλος τι ντροπή θα ήταν γι αυτή να επιστρέψει αξιοθρήνητη στην Λέσβο. Απελπισμένη βρήκε σαν μόνη λύση την αυτοκτονία και "ρίχτηκε στην κορυφή του γκρεμού της Λευκάδας από αγάπη για τον Φάωνα από την Μυτιλήνη" (Σουίδας).

Αυτή η ερωτική ιστορία με το τραγικό τέλος έγινε θρύλος. Θα γράψουν γι αυτήν ο Αλκαίος, ο Μένανδρος, ο Κρατίνος, ο Αποστόλιος, ο Οβήδιος, ο Σουίδας και θα μιλούν για αυτήν αιώνες οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι...